Licht en donker.

Mijn verwarring is heel dik,
zwaar en drabbig, als dik slik
en een somb're demon huist er
want zij is volkomen duister.

Toch kost het geen ogenblik
om dit duister op te heffen
als ik op de lichtknop klik
en de waarheid ga beseffen.

Ongeacht hoe zwart het was,
hoe misleidend en hoe kras,
nu baadt plotsklaps in het licht
een oneindig vergezicht.

En de duisternis is weg
maar weer niet als ik dit zeg.

Vis.

Ik heb vaak genoeg gehoord
dat voldoende is een woord
om mij grondig te genezen
van 't miskennen van mijn wezen.

En dit woord is niet speciaal.
Alles is reeds helemaal
gans bevrijd, geheel gewijd,
en ontheven aan de strijd.

Waarom ik dit dan niet zie?
Omdat ik nog buig mijn knie,
denk dat er iets anders is
waardoor ik mij steeds vergis.

Net als water voor een vis
is het iets wat ik nooit mis.

Drachtig.

Ik vind jou gewoonweg prachtig
maar dat maakt mij zenuwachtig.
Dit gevoel is mij te machtig
en ik word van onrust drachtig.

Daardoor ben ik niet ontspannen
en acht jij jezelf niet veilig,
voelt je niet onder de pannen
omdat ik 't geluk ontheilig
dat er anders wel zou zijn
zonder mijn verhitte brein.

Was je minder speciaal
kon ik bij het middagmaal
doodgewoon je hand vastpakken,
en tegelijk het eten prakken.

Dilemma.

Telkens als ik los kan laten
ontstaan even zoveel gaten
in het weefsel van 't bestaan.

Laatst zag ik een meisje staan
in het schijnsel van de maan
dat verleidde tot de waan
dat ik haar kon gaan bezitten
en haar beeld begon te klitten.

Met mijn rust was het gedaan
want ik ging mijzelf verhitten
en bleef toen in tweestrijd staan:

"Durf ik op haar af te gaan
of zal 'k blijven in het bos?"

Dit dilemma liet ik los.

Onherkend.

Ik heb een wilde bui vandaag
en zit daarmee in mijn maag.

Ik weet er de ballen van,
doe hem liever in de ban,
maar ook dat is deel van 't feest
dat zich afspeelt in mijn geest.

Alles wat ik maar probeer,
het zo laat of corrigeer,
is uitsluitend wat ik denk,
waaraan ik geen aandacht schenk.

Daardoor lijkt het echt en zwaar
maar tegelijk is het niet daar.
Het is denken, onherkend,
minder waard nog dan een cent.

Eer ik begin.

Voor mij staat een kellnerin
met een glimlach, lief en open.
Zij is daar eer ik begin
op nog meer contact te hopen.

Daarin krijg ik gelijk al zin,
probeer het dus aan te knopen,
maar dat brengt de klad er in
en dan is mijn kans verlopen.

Alle goedheid is al daar
en die neem ik zeker waar
maar ik kan dat niet zo laten.

Nu heeft zij dat in de gaten
en is daarmee direct al klaar.
Zelfs geen grapje mag nog baten.

Graden.

Altijd wil ik jou plezieren
zonder dat dit wordt tot klieren.

Elk genoegen heeft zijn graad
en daarin houd ik mijn maat.
De laagste is dat ik, paraat,
jou kan helpen waar je gaat.

Hogerop dat ik jou hoor
met een wijd geopend oor.

Weer daarboven een massage
die kan dienen als passage
naar wat nog daarboven ligt:
liefde als de hoogste plicht.

Van dat hoogste kan ik dromen
maar zal daar wel nimmer komen.