Ontwaakt.

Ik wil graag ontwaken
maar het zal nooit lukken
want wil ik slaap verzaken
en de droom wegrukken
moet ik eerst al wakker zijn
om te stijgen boven pijn.

Anders is ook waken droom,
opgenomen in de stroom
van voortdurend denken
dat zichzelf blijft schenken.

Toch gebeurt het elke morgen
dat mij groeten nieuwe zorgen
waar ik niet om heb gevraagd
en dat mijn slaap is weggevaagd.

Oog.

Ik wil alles omgooien
en openen de kooien.
De halmen wil ik hooien
en het zaad verstrooien.

Het ijs wil ik ontdooien
en het leder looien,
mijn talent ontplooien
en de apen vlooien.

Rondvliegende kogels,
even vrij als vogels,
wil ik warm onthalen,
met mijn bloed betalen.

Dit willen komt en gaat
terwijl mijn oog het gadeslaat.

Tweesprong.

Ik sta voor een tweesprong
en weet niet te kiezen.
Stil en zwijgend, zonder tong,
vang ik aan te kniezen.

Elke keuze heeft zijn nadeel,
repercussies zijn er veel.
Wat mij te wachten staat blijft vaag,
daarom draait iets in mijn maag.

Dit wordt allemaal gezien,
onpartijdig bovendien.

Deze ruimere conditie
is de diepere cognitie:
die is blij noch boos
want dit zien is keuzeloos.

Wat is wijs?

Er zijn zovele wegen
om te overleven,
sommige gedegen,
and're meer aan 't zweven.

Zij sluiten soms elkander uit
en dat bemoeilijkt het besluit
om er een te kiezen
zonder te verliezen.

Dan kies ik maar op goed geluk
een eruit in ene ruk,
al krijg ik misschien spijt daarvan.

Kom ik dan aan 't einde van mijn pad
word ik bevrijd als ik maar zeggen kan:
"So what."

Onmogelijke mogelijkheid.

Een gedicht ziet hier het licht
ongepland, zonder gewicht,
dat hoop'lijk geen verwarring sticht
maar voortgang uit zijn voegen licht.

Het gaat over verdwenen tijd,
dan is er ook geen tijd voor spijt
en is verwachting opgeheven.
Er is dan zelfs geen tijd voor leven
noch is er dan nog vrees of beven
en afgedaan heeft alle streven.

Maar ach, dit is onmogelijkheid:
beëindigen van tijd kost tijd.
En toch gebeurt het elke dag:
toen ik sliep wist ik niet dat ik lag.

Prijskaartje.

Ik kan mij van het zijn niet scheiden
dus is de wereld deel van mij.
Daaruit volgt dat ik doe lijden
want men is maar zelden vrij.

Pijn en angst en nederlagen
en de zware last der dagen
tot het einde in de dood
zijn als slangen in mijn schoot.

Ik ben de stof van alle kwalen
die op de hele mensheid dalen.
Hoe kan ik dit afbetalen
als men ooit zijn gram komt halen?

Dat is gemakkelijk genoeg:
als ik uitdoof als een vlam
ben ik voor de straf te vroeg,
zonder schaduw, zonder stam.

Uitvinding.

Ik weet niet waarom iets is
en kan het niet verklaren.
Misschien dat ik me zelfs vergis
sinds myriaden jaren
en is dit zijn er nooit geweest
maar slechts projectie van mijn geest.

Die geest noem ik dan God.
Die geeft het eerst gebod:
"Hebt Mij boven alles lief
zo niet, bent U een dief."

Die boodschap werd gezonden,
de Zender echter uitgevonden
maar misschien ook niet
want niemand die de vinder ziet.