Geheel.

Al is de wereld heel
dan is er niet meer veel.
Toch is er meer dan een
want water is geen steen.

Maar er is een ervaring
die als een servetring
diversiteit omvat
als kiezels op een pad.

Of een enkel stromen
waarin obstakels komen
en een tijd lang staan
totdat ze weer vergaan.

Mist en wolken blijven stomen,
boten drijven af en aan.
Door de bank genomen
is't een greep uit geen bestaan.

Eclips.

Er wordt een bord met soep gegeten.
Dat ik dit doe ben ik vergeten.
Er is nu niemand om te weten
noch een maat om mee te meten.

De soep reist door mijn darmen
en voedert borst en armen
die met een groot erbarmen
mijn hart en ziel verwarmen.

Dit ik dat ik vergat
is dat wat ook zichzelf nog at.

Intussen draait de wereld door
en't volk staat als een pelgrimskoor
op bus en tram te wachten
en herstelt zijn krachten.

Soeverein.

Er is hier een ervaring.
Is dat nu eigenlijk een ding?
Of eerder iets dat al verging
voordat ik erover zing?

't Is beter het te laten.
Wat het ook mag zijn,
een minnen of een haten,
het is gedeelde pijn.

Ervaring is een schrijn
volmaakt zonder hyaten.
Er is hierin geen schijn
van afstanden en maten.

Volkomen soeverein
kan't schapen zijn die blaten.

Tol.

De wereld is te wijd voor woorden
en valt niet te berijmen.
Toch span ik overal mijn koorden
en probeer een ei te lijmen.

Te wijds is anders het verschiet
en niemand daar die dan iets ziet
dus zing ik liever maar een lied
dat zich in hart en oren giet
om angsten te bezweren
en wat ik heb bedacht te eren.

Gebonden ben ik nu aan ik,
aan hij, aan jij, aan Gij, aan wij.
Het is een kunstje dat ik flik
maar ik ben daardoor niet meer vrij.

Dat is de tol die ik betaal
want taal is sterk als staal.

Onwrikbaar.

Ruimte is onwrikbaar
en kan zich niet bewegen.
De maan staat in de hemel klaar
en is om niet verkregen.
Rook kringelt van een sigaar
en kan daar heel goed tegen.
De grote mooie ooievaar
is naar Egypte opgestegen.

Zo waren er ook zorgen rond
in mijn bewustzijn ongegrond.
Zij drijven buitengaats,
al hebben zij ook praats.

Zij vlechten zich in beken
en zijn met niets vergeleken.

Gelijktijdigheid.

Ik hoef alleen een lijn te trekken
en er zijn ruimtes links en rechts.
Mocht een ervan willen vertrekken
is de ander denken slechts,
nog hangend in't geheugen,
maar kan voor niets meer deugen.

Zo roept de een de ander op
zoals koffie in een kop:
is die voor de helft vol
dan is de and're helft hol.

Er staat niets op zichzelf:
als ik naar een grondstof delf
ontstaat er zonder erg
naast het gat een berg.

Nis.

De wereld is difform
en valt niet te doorgronden.
Haar wijdsheid is enorm
en is niet af te ronden.

Haar kleuren zijn ontelbaar.
Zout- en peperkleurig haar
spoedt zich in het openbaar
naar de afgrond kant en klaar.

Werk'lijkheid en droom
worden geklopt als room
en zijn niet meer te scheiden
als heide van de weiden.

Maar in een vergeten nis
schijnt de maan op een narcis.