Tekort.

Als ik in mijzelf kijk
ben ik niet meer wat ik lijk.
Dan vind ik een koninkrijk
waarin denken stolt tot slijk.

Alles kan hierin gebeuren
en 't bevat miljoenen kleuren.
Ik vind nergens een begin,
geef het naar believen zin.

Maar als ik dat soms vergeet
hang ik af van wat ik eet,
maak van mij een schepel stof,
die kan vallen met een plof,
word een nummer op een bord
en doe zo mijzelf te kort.

Op de vlucht.

Ik weet niet wat ik moet zeggen
en vertrouw dit niet genoeg.
Dus dan ga ik overleggen
in de hoop dat ik mij voeg
naar de doolhof met zijn heggen
op het plein of in de kroeg.

Maar, gedreven door de haast,
zit ik er toch meestal naast.
Soms zeg ik iets ook te vroeg
zonder dat men mij iets vroeg.

Ik ben bang voor dit moment
omdat het geen toekomst kent
en dit lokt mij uit mijn tent
want ik vlucht haast permanent.

Hamlet.

Alles is nu peis en vree
maar het valt nog steeds niet mee
om mij grondig te ontspannen
en de onrust uit te bannen.

Op een dag komt toch de dood
want ik zit al in een boot
die voortdurend verder vaart
naar een wereld zonder kaart.

Eenmaal val ik in een goot
en dan zijn de zorgen groot.

Wat de angst hiervoor betreft
wil ik liever niet er zijn
maar omdat hij zich verheft
blijf ik steken in de pijn.

Eten.

Eten is een vreemd gebeuren.
Een gerecht staat voor mijn neus
met zijn kleuren en zijn geuren
en het staatdaar zonder keus.

Daarop open ik mijn deuren
en verorber het onheus.
Dan heb ik het niet meer voor me
maar ikluister en ik hoor me
als het borrelt in mijn maag.
Nu heb ik genoeg vandaag.

Al het voedsel is nu heen
en werd met mijnichaam een.
Daardoorblijf ik op de been
en werp schaduw als een steen.

Zonder doel.

Telkens gaat er weer iets mis
en dan voel ik mij verloren.
Ingemetseld in een nis
benik echter uitverkoren
om te voelen wat hoe is,
in plaats van het alleen te horen,
om geheel alleen te zijn
met de angsten en de pijn
want dan wordt het leed bezworen
en verliest het zijn venijn.

Al dit jammeren en beven
zijn toch tekenen van leven
en wat ik aan weemoed voel
is een bloeien zonder doel.

Uitgeblust.

Dit moment, zo onbeduidend,
is 't sluitstuk van een eeuwigheid
en tegelijk een tijd inluidend
zonder grens, oneindig wijd.

Ik geef slechts momenten aan,
noem die dan begin en einde
van een tijdelijk bestaan
dat zich losmaakt uit het zijnde.

Dit is als scheppen uit een zee
zonder eiland of een kust
en in feite een idee
dat zich vormt uit diepe lust.

Maar ben ik mij dit bewust
wordt de hartstocht uitgeblust.

In duigen.

Het kan zijn dat er niets is
dan slechts een gebeurtenis
die zich eindeloos voltrekt,
onbelemmerd en volstrekt.

Er ishier geen buitenkant,
geen beschouwer aan de rand,
noch een ziel er binnenin
die nog zoekt naar doel en zin.

Bergen, mensen, steden, bomen
zijn niet anders dan fantomen.
Niemand is dit aan het dromen
en het is ook nooit gekomen.

Als ik u wil overtuigen
valt dit stelsel gelijk in duigen.