Los zand.

Lichten vliegen in het rond
en ineens kust er een mond,
raken hart en ziel gewond
in de gouden morgenstond,
slaan er weldra vlammen uit
het vertrek van een schavuit
als de schat van gindse bruid
wordt verorberd als een buit.

Maar er is niets aan de hand.
Alles blijft slechts als los zand
zo lang er geen dingen zijn
die fungeren als refrein.

Want pas dan krijgen de branden
een terrein om op te landen.

Stoffer en blik.

Bij een blik hoort ook een stoffer
en die stoffer wordt tot woord
zodra ik mijn blik opoffer
en daar niet door wordt gestoord.

Met dit woord kan ik gaan spelen,
het aan and'ren mededelen,
die, zodra het is vernomen,
naar believen kunnen dromen
met dit aangereikt begrip,
middels keel en tong en lip.

Omgekeerd kan soms een woord
mij doen zien waarmee het spoort
en blijft daarna achterwege,
laat aan het object de zege.

Op reis.

Ik ben altijd al op reis.
Daarvan is nu het bewijs
dat de aard' draait om de zon
die al aan zijn tocht begon
lang voordat zij was ontstaan
met haar dampkring en haar maan.

En de zon draait wederom
rond het midden van een nevel
die weer deel is van een drom
sterretjes die zonder wrevel
alsmaar door de ruimte gaan
zonder eenmaal stil te staan.

Slechts de ruimte zelf staat stil,
los van wat ik vraag of wil.

Laten.

Als ik zeg dat ik iets zie
schep ik daarmee drie velden:

een waarin ik iemand ben die
van zichzelf wil melden,
een waarin er iets bestaat
voordat het verloren gaat,
een waarin het kijken is
als deel van de geschiedenis.

Ik zou't ook kunnen laten.
Wat rest is dan magie,
ontstegen aan de maten,
waar niemand voert regie.

En zelfs al is er praten
weet niemand meer door wie.

Schijnbezwaar.

Vaak voel ik mij moe en zwaar
maar nu weet ik hoe dat komt:
ik heb mij als reservoir
kunstig voor mijzelf vermomd.

Alles komt daarin terecht,
dat wat goed is en wat slecht,
onrecht waar ik tegen vecht
of wat mij maar wordt gezegd.

Maar de vraag is: is het waar
of alleen een schijnbezwaar?

Als ik toch moet zijn een ding
ben ik liever maar een ring:
alles gaat daar dwars doorheen,
en ik ben weer leeg meteen..

Uitgeloofd.

Iemand sprak mij ooit eens aan
en dat heb ik gelijk geloofd. *)

Dat is't begin van mijn bestaan
en het licht werd toen gedoofd,
zonder komen, zonder gaan,
want mij was een kool gestoofd.

Ik nam de woorden voetstoots aan
en heb ze nog steeds in mijn hoofd.
Mijn geluk is van de baan,
het paradijs werd mij ontroofd.

Door de macht van deze waan
is de wereld nu gekloofd
maar dit denken zal vergaan
als mijn eind wordt uitgeloofd.


*): "Eens aan het valse alarm van de nachtbel
      gehoor gegeven - en nooit is het meer goed te maken."

Franz Kafka: "Een plattelandsdokter".

Volgeling.

Bestaat God almachtig?
Zijn reputatie is reusachtig
maar ik zag nooit Zijn gelaat *)
tenzij dat het mij ontgaat
dat het altijd voor mij staat,
's ochtends vroeg en 's avonds laat.

Dan is Hij er nimmer niet.
Ik leef en sterf in Zijn gebied
en wat ik hoor is steeds Zijn lied
terwijl Zijn oog mij aldoor ziet.

Hij gaat voorbij aan goed en kwaad,
is voor mijn  bestaan de maat.
Wat maakt het uit of Hij bestaat
als ik mij hierdoor leiden laat?


*): "Niemand zal God zien en leven."
     Exodus.