Verwaaid.

Als de hemelen gaan splijten
dalen woorden neer van boven
die mijn wonden openrijten
en mij van mijn rust beroven.
Ik kan niemand iets verwijten
want ik wil ze zelf geloven.

De pijlen zijn op mij gericht
maar ineens word ik verlicht:
zonder dader is de plicht,
geen persoon treft het gericht.

Ik had mijzelve aangenomen
maar vervlieg nu met mijn dromen.
Hoewel het leven voort blijft stromen
zal er niemand meer om komen.

Zagen.

een navertelling.

Sam wou eens een tak afzagen
en hij klom dus in een boom
zonder zich ook af te vragen
of dit niet storen kon zijn droom.

Hij ging schrijlings zitten
op een lange mooie tak
waarop hij zelfs zou kunnen pitten,
zorgeloos, op zijn gemak.

Dat deed hij dan ook af en toe.
Daardoor werd hij heel niet moe.
Hij zaagde voort, maar niet altijd,
onderbrak soms werk en vlijt.

Alles liep zo heel gewoon
maar de zaag was vóór de boom...

Gegis.

Wat er gebeurt gebeurt: ik kan dit blijven duiden
als toeval, lot, bestemmingsplan of het machtig luiden
van het Woord van God. Als het streng gebod
waarnaar zich voegen waarzeggers en haren op de huiden
of brabbeltaal van een verdwaalde zot,
de jammerklacht van vroeg verweeuwde bruiden,
of resultaat van wijs beraad waarvan de mare gaat
dat het ontworpen heeft het noorden en het zuiden.

Maar het kan ook gekomen zijn, als dansers in een straat,
door revolutionairen die het volk opruiden.

Misschien is het een wervelwind die oorzaken verblindt
of een systematicus die wat verspreidt ligt bindt
of ligt het aan mijn eigen bril die wat zich aandient kleurt.
Intussen is dit gissen dan opnieuw wat er gebeurt.

Honkvast.

De plek waar ik nu ben gaat andere te boven.
Ik hoef er niet meer heen en wil hem daarom loven.
Geheel volmaakt, geweldig krom, wentelt zich de horizon.
Daarachter blijft, als ik hier blijf, het andere de bron.

De zon wordt elke dag weer uit die schijf geboren
en werpt zich in de koepeling met vuur en vlam naar voren.
De zilverzachte maan komt 's avonds aan de hemel staan
en raakt met milde straal de lauwerkrans der vreemden aan.

Waarom zou ik dan reizen? Er valt niets te bewijzen.
Wat er is dat wil ik prijzen als echter dan de paradijzen.
Als ik nog iets anders zoek dan moet ik kijken om de hoek
en valt er over deze kluis te plotseling het doek.

Mysterie gaat verloren, alles wordt gemene zaak.
Hoe meer ik in de rondte reis, hoe kleiner ik de wereld maak.

Ontkoord.

Ik probeer aaneen te rijgen
vele feiten die vaak zwijgen
om zo vat te kunnen krijgen
op wat mij wil ontstijgen
en verzin zo een verhaal
in een mij vertrouwde taal.

Zo wordt het een mooie ketting
die mij vrijwaart van ontzetting
zolang de kralen nog maar schuiven,
zacht en rond als rijpe druiven.

Maar dan breekt soms het koord
en de kralen rollen voort.
Alle orde is verstoord
en ik zoek tevergeefs een woord.

Deconstructie.

Er is een kracht, precies en zacht,
die te niet doet elke macht:
het is de deconstructie
die uiteen neemt wat ik zie.

Zij toont van elk object de delen
- dat zijn er oneindig vele -
en het kan haar weinig schelen
dat verloren gaat het hele
en verandert in een droom
wanneer uiteenvalt het atoom.
Toch blijft alles wel intact
ofschoon er niets meer is verpakt.

In een huis gemaakt van stoom
zijn de kamers ongewoon.

Aan de Acheron.*)

Waar er ook maar water is,
het zoekt zijn laagste punt.
Het stroomt langs elke hindernis
zodra het doorgang is vergund.

Zoals hoog opgetaste dijken
uiteindelijk bezwijken
onder de druk der zee
zo smelt geronnen trots
met speelse liefde mee
en vloeit om elke rots.

Gebeurt dit niet dan voert die stroom
de wezens door een grauwe droom
tot aan de doodse Acheron.
Het is één vuur dat licht en as gewon.**)


*):   Acheron: Rivier die deze wereld
       van de onderwereld scheidt.


**):  quelli che muoion nell'ira di Dio
       tutti convergnon qui d'ogni paese

       e pronti sono a trapassar lo rio,
       chè la divina giustizia li sprona,
       si che la tema si volge in disio.  
          

      degenen die sterven in Gods toorn
      komen hier samen van alle landen

      en zij zijn bereid de stroom over te steken
      want de goddelijke gerechtigheid spoort ze zo aan
      dat de vrees verandert in begeerte.

Dante Alighieri, "La Divina Commedia",
Inferno, Canto III, terzine 41 en 42.