Kruispunt.

 een navertelling.

Bij een kruispunt stond een vrouw
die soms weende, dan weer lachte.
Dit gebeurde steeds heel gauw,
ging zo snel als een gedachte.

Iemand zag haar daar zo staan
en sprak haar vervolgens aan:
"Waarom is het dat u lacht,
dan weer weent, zo onverwacht?"

" 't Is omdat de mensheid lijdt
en steeds met zichzelve strijdt
dat ik uitbarst in mijn tranen
want zij is verstrikt in wanen.

Maar ik ben niet meer bedroefd
als ik zie dat dat niet hoeft."

Daad.

Ik wou dat ik vertrouwen had
om te reizen op het pad
naar bevrijding en het heil.

Had ik maar mijn leven veil
voor die allergrootste schat.
Ik zou vliegen als een pijl
naar de diamanten stad.

Maar helaas heb ik dat niet.
Ik ben lek als een vergiet
en alleen een denkend riet.

Dit neemt niet weg dat ik toch zing
want vertrouwen is geen ding
maar niets anders dan een daad
die ik doen kan, vroeg of laat.

Gelijkmoedigheid.

Ik zie helemaal de zin
van gelijkmoedigheid wel in,
zit dus stil, verroer geen vin,
houd me in eer ik begin.

Daarmee heb ik mij bevroren
en niets kan mij langer storen.
Ik stop was nog in mijn oren,
dus geen klank zal mij bekoren.

Dit is trouwens wel een keus
en die neem ik serieus.

Maar 't is geen gelijkmoedigheid
want die is oneindig wijd
en het huis voor rust en strijd,
nu en in de eeuwigheid.

Nieuw produkt.

Heel veel dingen gaan er mis.
Wat ik wou is niet gelukt.
Omdat ik mij steeds vergis
ga ik onder zorg gebukt.

Waarvan ik mij vergewis
is nochtans een nieuw produkt
dat, weliswaar onbedoeld,
helemaal zo gek niet voelt.

Dit had ik niet zo voorzien.
't Is onwennig bovendien
maar nu is het al ontstaan
en het blijft, onaangedaan
door wat ik er zelf van vind,
aan mij hangen als een kind.

Motief.

Ik weet vaak niet wat mij drijft,
wat mij in mijn mening stijft,
waarom ik, nogal verwijfd,
wendingen heb ingelijfd
die mijn schommelende gang
vergezellen, levenslang.

Als ik kijk naar mijn motief
heb ik een verklaring lief
maar 't kan zijn dat, als een dief,
ik daarmee mijn rust ontrief.

Bovendien vind ik het niet
want dit zoeken is een lied
dat ik nimmer heb bespied
maar wat mij verstrooiing biedt.

Tot nu toe.

Ik wil vaak wel mediteren
maar dat valt nog steeds niet mee.

Eerst wil ik nog iets presteren,
draag, als water naar de zee,
nog een paar ideeen aan
voordat ik die weer laat gaan.

Het kan zijn dat tot nu toe
ik het nog nooit heb gedaan.

Wellicht weet ik toch niet hoe
ik de woorden moet verstaan
die mij zeggen om te zijn,
ongeacht plezier of pijn.

Want als ik dat werk'lijk kon
zou ik stralen als de zon.

Snoer.

Met een grote groep bijeen
weet men niet wat elkeen denkt.

Ieders geest zwaait ergens heen
en verwijlt daar waar hij zwenkt,
wellicht in een melodie
of een nieuwe fantasie.

Maar intussen is men hier.
Elk zit stevig als een stier
op een stoel of op de vloer
en maakt deel uit van een snoer
dat hen allemaal verbindt.
Dit is voor hun denken blind.

't Is het bloed dat in hen stroomt,
dat niet weet waarvan men droomt.