Leegte zelf.

"Vorm is leegte, leegte zelf is vorm"
zo wordt het ons geleerd.
De gevolgen zijn enorm
als het klopt wat wordt beweerd.

Als ik nu nog leegte zoek
als naar een vindplaats om de hoek
heb ik het reeds daardoor mis
omdat zij hier voorhanden is.

Denk ik dat zij elders is,
zittend hier aan deze dis,
't zij hierachter of hiervoor,
dan heb ik nog steeds niet door
dat zij zelf dit vleesmes is
met zijn handvat van ivoor.

Keuzes.

Ik  sta dikwijls voor de keus:
welke richting moet mijn neus
nu gaan volgen als een pad
naar de stilte of de stad?

Onverschillig wat ik kies
blijft intussen het devies:
voel de grond waarop je staat,
neem die gelegenheid te baat
om te rusten in't moment
dat zijn eigen wijsheid kent.

Dan neem ik een ferm besluit:
vanaf nu maakt het niet uit
want de hemel is steeds boven
wat ik laken wil of loven.

Door de duur.

In het midden van een vuur
van verlangen te betasten, 
mij omringend als een muur,
laat ik mij daardoor belasten
en raak  danig overstuur.

Ik zoek naarstig naar een kuur
die mij hiervan kan bevrijden
door dit hevig laaiend vuur
nu afdoende te bestrijden.

Maar dit zoeken is als olie
mij omringend met een folie
die mij nimmer ruimte laat,
waardoor nog meer brand ontstaat.

Beter rust ik, uur na uur,
en kalmeer ik door de duur.

Meegevoerd.

Het is beter dat ik dien
waar ik tegen op blijf zien
als tegen een hoge berg
en dan neem ik, zonder erg,
deze berg heel serieus
waarop deze, eerst nog dwerg,
weldra aangroeit tot een reus.
Hierin heb ik nauw'lijks keus.

Soms voel ik ook nattigheid
en die wordt een vijver, wijd,
waar de berg in, niet voor 't laatst,
zonder moeite wordt weerkaatst
en mijn denken wordt een zee,
voert mij op zijn golven mee.

Grappig.

Ik ben ijverig op zoek
en voortdurend aan het horen,
tot in de meest verborgen hoek
en de allerhoogste toren,
naar een oorsprong, ongeboren,
die zich door geen zorg laat storen.

Wat voldoet aan deze eis,
niet gevonden, onbekend,
waarvoor ik zo lang al reis
en ik jaren heb gerend?

Het is het huidige moment
dat geen start en einde kent.
Grappig dat het mij ontgaat
dat de waarheid voor mij staat.

Nooit meer.

Ik zoek overal iets achter
en vermoed in mij een wachter
die het schouwspel gadeslaat
van wat komt en van wat gaat.

Dit is wat ik constant denk
waardoor ik het leven schenk
aan een wereld van verschil
tussen dit en wat ik wil.

Kennelijk is't niet genoeg
dat ik mij naar feiten voeg
en het verder daarbij laat.

Nooit kwam ik dan meer te vroeg
en had ook niets voor de boeg,
nochtans kwam ik nooit te laat.

Alomvattend.

Wat ik zie is alomvattend
omdat er niets buiten staat.

Dit is moeizaam noch afmattend,
speelt zich af voor mijn gelaat,
net als regen, fris opspattend,
in een plas of op een straat.

Als die regen elders valt
is dat iets wat ik nu zeg
of wat in mijn oren schalt
van een weerstation, ver weg.

Dan neem ik dat ook maar aan
en verleen het zo bestaan.
Omdat buiten niet bestaat
komt het dat dit steeds zo gaat.