Zonder tijd.

Soms wordt er wel eens gepraat
dat de tijd niet echt bestaat.
Stel je voor dat dit nu klopt:
dan is alles gelijk gestopt.

Alle dagen, alle nachten
met hun wachten en hun klachten
en het rijden van de trein
hebben dan geen tijd van zijn.

Ook de duur van het siluur
of het kruipen van een uur
hebben dan niet meer belang
dan een rotswand van behang
en verrukking en gevaar
zijn dan helemaal niet waar.

Schijnprobleem.

Ik vraag me af of het heelal
een begin heeft en een eind.
Of bestond het altijd al,
is het onomlijnd?

Die vraag wordt tot een niemandal
en de zin ervan verdwijnt
als ik ontmasker als een val
dat zijn neemt als een zijnd.

Het heelal kan ik nooit zien
want ik maak er deel van uit.
En is dat toch niet waar misschien
dan is't het al dat buitensluit
waardoor het ophoudt heel te zijn.

Dus gaat mijn vraag slechts over schijn.

Geen tijd.

Men vraagt vaak naar het begin
en kijkt dan de diepte in
van een grondeloos verleden
waarin werelden vergleden.

Maar begin heeft ook begin
dus heeft teruggaan weinig zin.

Tenzij dat de tijd niet is.
Dan is er geen vroeg of laat,
evenmin geschiedenis
of iets dat verloren gaat,
zeker geen gebeurtenis
en geen wereld die ontstaat.

Ook geen tijd meer voor de vraag
of het nog wat wordt vandaag.

Oog.

Altijd blijft het oog ontvangen
hoe het licht valt op een roos
en de blos op jonge wangen
van een stoere lichtmatroos..

Het vindt plaats voor het verlangen
en voordat het ervoor koos.
Soms ziet het ook donk're gangen
en gezichten, dor en boos.

Behalve dat kan het ook geven.
Dat zijn tekenen van leven
en van warmte in het bloed
waaraan geen bezit blijft kleven.

Ook al duurt dit soms maar even
weet ik toch niet hoe dat moet.

Door de mand.

Zo lang ik iets wil bereiken
is er steeds iets aan de hand.
Door te gaan of te ontwijken
houd ik mij daarmee in stand.
Er zal altijd blijven blijken
dat ik zorg voor trammelant.

Beter kan ik anders kijken
met een blik die zich ontspant.

Dan ontdek ik nieuwe rijken
en een onbetreden land
waar geen tijden meer verstrijken
en geen and're hartstocht brandt
dan te stoppen met vergelijken
en te vallen door de mand.

Gemis.

Er is een dicht en druk verkeer
van veel woorden in de weer
die voortdurend, keer op keer,
mij verhind'ren dat ik leer
omdat ik alweer snel vergeet
wat er wezenlijk toe deed
en dat nu weer naarstig zoek
alsof getroffen door een vloek
van nog wel herinnering
maar los van het gezochte ding.

De inval was geheel van mij
maar ik kan er nu niet bij
en het enige dat is
is dit onvervuld gemis.

Niet meer.

In dit steeds nog durend leven
heb ik heel wat kwaad gedaan.
Dat vervult me soms met beven
want vergelding komt er aan.

Dus bedenk ik me maar gauw
en toon onverwijld berouw
en dorst koortsig naar een teken
dat de strafmaat is geweken.
maar krijg genoeg van al dit streven
en ik word het zoeken moe.

Mijn vermoedens blijven zweven
maar doen er dan het zwijgen toe.
Hoe weet ik dat ik ben vergeven?
Omdat ik het niet meer doe.