Wonderen.

een navertelling.

Op een dag kwam er een man
juichend bij zijn meester aan.

"Heer, kijk nu eens wat ik kan:
ik kan over 't water gaan!
Op rivieren kan ik staan.
Heb ik dit niet goed gedaan?"

"Hoe lang heeft het dan geduurd
eer je voet het water schuurt?"

"Twintig malen keek de zon
loodrecht in mijn regenton."

"Dat was zonde van je tijd.
Waarom deze lange strijd
als de veerman je heel net
voor een stuiver overzet?"

Deernis.

Soms loopt er iets uit de hand
en verslechtert dat de band
die vanzelf en zonder zweet
tussen ons snel werd gesmeed.

Ik stuur aan op een herstel
waarbij ik echter vertel
dat het voor ons bestwil is
dat ik mij zo zwaar vergis.

Ja, ik ga dat zelfs vereren,
durf zelfs ook nog te beweren
dat dit ons kan inspireren.

Jou kan dit alleen maar deren.
Alles wat naar onmin zweemt
is jou in principe vreemd.

Elan vital.

Als ik praat over mijn lusten
ben ik maar een hypocriet,
suggereer dat ik kan rusten
in een onberoerd gebied
waar geen minnaars elkaar kusten
en men geen verlangens ziet.

Ik zou daarvanuit besluiten
dat ik dronken word of niet
of de hartstocht, die gaat muiten,
zal bezweren met een lied.

Maar dit alles is niet waar.
Het is immers zonneklaar:
ik ben zelf van lust gemaakt
die van kracht en vreugde blaakt!

Opgelucht.

Door een onbezonnen daad
speel ik jou een troef in handen
die je niet meer varen laat
want daarmee slaak je de banden
waarmee ik je, meer dan lief,
bond door 't vredesoffensief
dat ik aanging, agressief,
met het oogmerk van een dief.

Ben je nu niet opgelucht
dat je niet meer langer zucht
onder 't juk der dankbaarheid?

Dat ben je gelukkig kwijt
want mijn goedheid, zo geducht,
was in feite maar een klucht.

Opportuun.

Onmin is iets wat ik haat
dus stop ik bedreven kwaad,
zolang dat tenminste gaat,
snel onder de korenmaat.

Als ik dan met diep berouw
stil aan mijn karakter bouw
toon ik jou een schoon gelaat
wanneer jij weer voor mij staat.

Soms is het daarvoor te laat,
ligt de waarheid al op straat,
en dan weet ik mij geen raad.
Aan het licht komt heel mijn daad.

Die verhullen brengt meer smaad.
Dan is 't beter dat ik praat.

Smaad.

Alles wat ik heb beweerd
heb ik uit mijn mond geleerd.
Wat jij denkt blijft onbekend
omdat je verborgen bent.

Ik heb voor jou ingevuld
wat je mij niet hebt onthuld,
concludeerde tot mijn schuld
wellicht slechts uit ongeduld.

Maar misschien ontzie je mij
en laat mij alleen en vrij
opdat ik zo kan ontdekken
wat mijn vonnis gaat voltrekken:

Mijn gemene, gore daad
die mij overlaadt met smaad.

Pap.

Mijn geliefde is nu heen
en zo ben ik weer alleen,
zit weer eenzaam op mijn stoel,
ben verstoken van een doel.

Ik herinner mij een boel.
Terwijl ik mijn weemoed voel,
die verdrietig is en zwoel,
wordt de avond langzaam koel.

Maar dan sta ik maar eens op
waarmee ik 't gepieker stop,
roer wat later in mijn pap
in de keuken, net als toen.

Met zo'n kleine blijdschap
moet ik het weer doen.