Altijd meer.

Alle dagen van mijn leven
maak ik telkens weer wat mee.
Mij wordt steeds opnieuw gegeven
ofschoon ik er niets voor dee.

Zo zag ik een bruine hand
en een grasspriet in een band.
Op de straat lag er een krant
en een krat stond aan de kant.

Een begin blijkt elke rand
van een onontgonnen land
en het wordt nog altijd meer.
.
Veel vergeet ik ook wel weer
maar 't neemt niet weg dat ik verzamel
en mij vol stop tot ik stamel.

Het geheel.

Als er een geheel bestaat
ben ik daarvan deel.

Wie het echter gadeslaat
stapt uit dat geheel.
Omdat hij het heeft verlaten
ziet hij waar hij was wat gaten.

Vandaar dus dat het mij ontgaat:
het is geen bal waarmee ik speel.
Ik kan heelheid slechts verklaren
maar persoonlijk nooit ervaren.

Maar het geloof kan ik bewaren
zonder iets maar te ontwaren.
Hiervoor hoef ik niet te sparen
of verdiensten te vergaren.

Beloning.

Een verwijt is snel gemaakt
aan wat dwars ligt in mijn leven.
Meestal ben ik lichtgeraakt
en begin al gauw te beven.

Dus mijn woede richt zich dan
op een vrouw of op een man
die ik voor een dader houd
en die wens ik liever koud.

Als ik echter beter kijk
neemt de schurk alras de wijk.

Want wanneer een blad omkrult
en een volgend blad onthult
wordt ongeldig alle schuld
als beloning voor geduld.

Geklater.

Ik ben vloeibaar als de zee
en golf met haar golven mee.

Zo besta ik uit haar water
dat steeds terugstort met geklater
in haar slingerende krater
en geen druppeltje vergaat er.

Toch vergeet ik dat heel vaak
omdat ik er meer van maak
dan wat er in feite is
en heb ik het danig mis.

Ofschoon ik een golfje ben
zorgt mijn grote trots ervoor
dat ik dat niet onderken
en ga met die domheid door.

Pudding.

Wat gebeurde is voorbij
en behoort tot het verleden.
Zoals pudding in gelei
is het al omlaag gegleden.

Wat er is is steeds het heden,
ongeboren, heel en fris,
zonder tijd om te besteden,
zonder grens of hindernis.

Toch voel ik mij niet echt puik
want de pudding in mijn buik
wordt geleidelijk een fuik
waarin nu een zwaardvis spartelt
met zijn slagtand scherp gekarteld,
ondernemend duik op duik.

Vergelijken.

Ik neem telkens weer de maat
en deel in in goed en kwaad
door te geloven dat bestaat
wat in feite komt en gaat.

Dit is als munten van de wind
of de  baardgroei van een kind.
Wat ik ook maar van iets vind,
het vervluchtigt en verzwindt.

Bovendien wordt elk ijken
vergezeld door het vergelijken.

Als ik dat nu eens kon laten
hielden kosten op te baten
en dan kreeg ik in de gaten
dat er niets is om te haten.

Vragen.

Ik ben geboren om te vragen
want wil weten alle dagen
en begrijpen hoe iets komt,
zoek van wat gebeurt de grond.

Dus kijk ik voortdurend rond
en af en toe ruik ik ook lont
of ik heb iets echt te pakken
wat zich niet snel uit laat vlakken.

Toch is het wellicht nog juister
als ik zeg dat in het duister
ik de meeste tijd nog tast
als een pas gekomen gast.

Dat ik vraag dat kan mij dagen.
Daarvoor hoef ik niets te wagen.