Wederkeer.

Eens komt er beslist een dag
waarvan men rustig zeggen mag
dat het dan lang geleden is
dat ik hier heb geleefd.

Naar wat nu in het heden is
of mij als doel voor ogen zweeft
en waarvoor zoveel reden is,
wordt dan niet meer gestreefd.

Waarvoor intens gebeden is
vergaat zoals de Kreeft
maar alles wat beneden is
keert wellicht weer en beeft
en wat sinds lang vertreden is
verheft zich en herleeft.

Oorzaak.

Ik verbaas mij soms waarom
dingen gaan zoals ze gaan.
Ik keer de gronden om en om
en ben op zoek naar hun ontstaan.

Dan verlies ik uit het oog
dat  geen haartje ooit bewoog
in dit huidige moment
dat  geen eind en aanvang kent.

Het  is zo totaal present
dat er geen tijd is dat het went
en dus ook niet voor een vraag
of een antwoord, klaar of vaag.

Voor een oorzaak is het daar,
pas daarna komt *maar* of *waar*.

Iets.

Het is nacht en ik zie dat
het zo donker is als wat.
Er is alom duisternis
waar geen licht te vinden is.

Maar ik heb daarvan besef
en ontleen daaraan het lef
om te spreken van een licht
dat zijn hoge taak verricht
zonder dat het ooit kan doven
want het gaat de nacht te boven
omdat het de kennis heeft
van wat in het duister leeft.

Zelfs al zie ik verder niets
is dit niet zien zeker iets.

Maan en naam.

Aan de hemel staat een schijf.
Dit is wat ik hier nu schrijf
en die schijf geef ik een naam.
Ik noem die bij deze maan.

Zo breng ik die twee tesaam
en dat heb ik al gedaan
voordat ik het zelf weet.
Ik vergeet dat ik het deed.

Nu haal ik ze uit elkaar
en staar er verwonderd naar.

Ik zie het nog niet meteen
maar als ik kalm blijf en sereen
schuiven ze opnieuw ineen:
deze naam en't fenomeen.

Siertuin.

Wat zich voordoet aan mijn oog
kan het doen zonder betoog.
Het contact is al gelegd,
heel eenvoudig en oprecht.

Toch wordt vaak nog iets gezegd
ook al weet ik niet eens echt
waarom ik er aan begin.
Mij ontgaat meestal de zin.

Het gaat er dan niet op vooruit
maar 't probleem waarop ik stuit
is dat ik niet genoeg vertrouw
op wat sterker is dan touw:
dat wat mij vanzelf al bindt
als een siertuin aan het grind.

Fenomeen en noumenon.

Alles is een fenomeen.
Het verschijnt en gaat weer heen
en wordt kleiner als ik ga
maar blijft eender als ik sta.

Ook een tafel is soms rond
maar uit and're hoek ovaal
en waar eerst de zon nog stond
schijnt de maan nu als metaal..

Dan is er het noumenon,
aan verandering ontheven,
dat ik ooit een keer verzon,
niet aanwezig in het leven.

Als ik zwijg dan is het weg
net als ik die dit nu zeg.

Tijdverdrijf.

Mijn gedachten gaan maar door,
vormen af en toe een voor
voor weer andere die als koor
onrust brengen of comfort.

Sommige zijn wel eens goor,
andere een vurig spoor
en er zijn er die, als chloor,
doen verbleken tot ivoor.

Al dit denken is decor,
en voorlopig door en door.
Opdat ik mij er niet aan stoor
schep ik ruimte die ik hoor.

Dit verblijf en heel dit lijf
zijn in feite tijdverdrijf.