Eerste liefde.

Alles wat mijn hart doorkliefde
is gemaakt van eerste liefde
en de dwaasheid en de pijn
die daar het gevolg van zijn,
scherp en bijtend als azijn,
krijgen mij toch nimmer klein,
want die liefde kan niet sterven,
ook al moet ik haar soms derven.

Alles is van haar gemaakt,
ook het vonnis dat mij raakt
als ik van haar af moet zien
en haar zelf als brandstof dien.

Al mijn codes zijn gekraakt
wanneer zij in mij ontwaakt.

Gouden flarden.

Zo lang jij mij af blijft wijzen
maak ik verre reizen
naar het rijk der fantasie
waar ik vreemde dingen zie.

Alles wat ik daar ontdek,
op die onontgonnen plek,
wil ik aan je voeten leggen,
hopend dat je denkt: "Verrek!,
deze vent heeft wat te zeggen
en is toch nog niet zo gek!"

Blijf dus nog maar wat volharden
en ik breng je gouden flarden
uit een onbekend gebied
die ik aan je geef om niet.

Demokritus *)

Als ik ben in dit moment,
dat geen bron of toekomst kent,
kan mij nooit iets overkomen.

Angsten zijn alleen maar dromen,
met de tijd co-emergent,
en daarmee dus de symptomen
van het geloven in een end
dat nog steeds niet is gekomen.

Mocht het er toch eenmaal zijn,
wie draagt daavan dan de pijn?

Als ik er dan toch nog ben
weet ik dat ik 't eind niet ken.
Het blijkt enkel fantasie
en iets dat ik nimmer zie.


*): "Waar de dood is ben ik niet.
      Waar ik ben is de dood niet."

Demokritus.

Weergave.

Deze avond kom ik aan
net als je uit huis wilt gaan
en de klokken zeven slaan.

Ik sta klaar met een presentje
en dan zie ik hoe je wendt je
met je hoofd naar een vriendin,
van je glimlach het begin,
die ik niet interpreteer
maar bewonder als een veer,
glanzend aan een engelvleugel.

Hartstocht, die ik niet beteugel,
legt zich aan je voeten neer
want je geeft mij vrede weer.

Onverschrokken of bedeesd.

Heel dit leven is een spel
als het woelen van een wel.
Ik vergeet dat meestal snel
waardoor ik mij telkens kwel.

Dan neem ik het serieus
en mij daarmee bij de neus.

Ik ben enkel maar verzonnen
en in feite nooit begonnen.
Ik geloof vast in mijn bestaan
maar ik tref het nergens aan,
ben een spinsel van de geest
en iets anders nooit geweest.

'Onverschrokken' of 'bedeesd'
zijn fantomen van dit feest.

In en uit.

Ik beschouw mij als geboren
met het einde al in zicht.
Ik moet naar geboden horen
en vervullen wet en plicht.

Ik sta wel eens op een toren,
zit daarna weer zonder licht,
herken voor de eerste maal
heel dit leven als verhaal

dat zich afspeelt in een zaal
waarin ik slechts even daal
alvorens weer op te stijgen
in het adamanten zwijgen

van een ruimte, onbegrensd,
waarin nooit iets wordt gewenst.

Garantie.

Bij wat aanzien en wat macht
rijst ook op een donk're kracht.

Die heeft op zijn kans gewacht,
zoekt naar misbruik in de nacht,
terwijl hij in stilte lacht
want hij waant zich onverdacht.

Maar hij wordt slechts zelf misbruikt
door wie hem die macht aanpraat.
Wellust die vervulling ruikt
ziet niet goed meer hoe dat gaat.

Wat maakt dat ik hiervoor waak?
Mededogen's schone taak.
Die kent strategie noch plan
omdat zij niet veinzen kan.