Alsnog.

't Is bijna Sinterklaas.
Het is al lang geleden
dat hij als hoogste baas
mijn leven kwam ontleden
en met hoog geraas
naar mij kwam toegereden.

Hij is nog wel gekomen
maar nu heb ik vernomen
dat hij slechts is vermomd
en hij 't niet is die komt.

In plaats van hem mijn buurman
die ook iets uit het vuur nam
waardoor ik toch kan geloven
dat hij nog komt van boven.

Etenstijd.

Ik  geef mijn kat te eten
en lok hem met de geur.
Door appeteit bezeten
springt hij door de deur.

Ik ben superieur
want heb de macht in handen
maar dan krijg ik een kleur,
sta met mijn mond vol tanden
als hij zijn strakke blik
volledig op mij richt.

Ben ik nog wel goed snik?
Het dier lijkt wel verlicht
maar draait zich dan weer om
en laat mij stil en stom.

Heel het leven.

Ik verlang naar harmonie
die ik steeds doorbroken zie
door het woelen in mijn hart
dat de rust en vrede tart.

Telkens wanneer ik iets wil
is er sprake van verschil
tussen dat wat is gegeven
en wat ik graag na wil streven.

Tenzij ik zie dat heel het leven
alles wat er is omvat,
dat gegeven en het streven
deel zijn van dezelfde schat
waar geen stofje aan kan kleven
want er is niets meer dan dat.

Ontsnapt.

een navertelling.


Boeddha leefde in een kooi,
van echt goud en wondermooi,
die leek op het paradijs
maar toch wilde hij op reis.

Op een nacht is hij ontsnapt
zonder dat hij werd betrapt
en hij trok de wereld in
waar hij leed en ziekte zag
en een lijk dat voor hem lag.

Toen dacht hij: "Heeft het nog zin
dat ik naar 't paleis terugga
als dit is wat komt erna?

Liever word ik zelf mijn reis
en verdwijn als het bewijs".

Mooi niet.

een navertelling.


Er was ooit een masochist
op bezoek bij een sadist.

"Hier wil ik u graag behagen.
Gesel mij met felle slagen
zonder een tel te versagen
en geniet ook van mijn klagen",
was het voorstel dat hij deed
en hij toonde gelijk zijn reet.

De sadist moest even denken
want hij was het niet gewend
dat het leed dat hij wou schenken
van te voren werd gekend
maar zei toen: "U gaat niet gillen
want dat is wat u zou willen."

Kier.

In mijn venster staat een rij
mooie dingen met daarbij
een vogeltje dat zit te zingen
naast een bosje met seringen.

Die staat er niet slechts voor mij
want tegelijk is ieder vrij
die hier langsloopt en het ziet
om te zien dat hij geniet.

Zo fungeert mijn venster hier
genereus als een scharnier.
Behalve hen die buiten staan
biedt het ook mij zijn gaven aan.

Ja, de allersmalste kier
biedt nog plaats aan mij en maan.

Niet en wel.

Wat verandert er nu niet
en tegelijkertijd toch wel?

Als ik droom van een parkiet
kan het zijn dat in een tel
ik besef dat dit zo is.

Dan heb ik het niet meer mis
maar ben plotsklaps als een vis
die van nu af is gewis
dat hij altijd was in't water
dat ook thans rondom hem is,
zowel nu als later.

Maar nog steeds zingt de parkiet
onverveerd het hoogste lied.
Dat hij droom is deert hem niet.