Heilstaat.

een navertelling.

Drie mannen in een heilstaat
die raakten aan de praat.
Elk van hen zat vast,
gekerkerd in een kast.

De eerste zei waarom:
hij was een keer zo dom
om eerder te gaan werken.
Toen heeft men laten merken:
dit was een spionage.

De tweede kwam te laat
en dat was sabotage.

De derde, accuraat,
die was precies op tijd.
Nu zit hij voor kleinburg'lijkheid!

De optimist.

Mij plaagt vaak de gewetensbeet
voor wat ik eerder deed
maar wat gebeurd is neemt geen keer
al doe ik het soms weer.

Dit laatste kan 'k voorkomen
wanneer ik stop met dromen
van terug te gaan naar toen
opdat ik mij verzoen
want dat is al voorbij
en dus niet meer van mij.

Maar hier is een begin.
Daar zit ik middenin.
Van hieruit kan ik groeien,
bevrijd van alle boeien.

Wind.

't Is goed om te ontspannen
maar dit valt toch niet mee
want ik houd graag meer pannen,
terwijl ik vaar op zee,
tegelijk op het fornuis,
dat brandt in mijn kombuis.

Toch is dit geen bezwaar
als ik dit laat voor waar.

Dan kan het gaan gebeuren
dat ik mij door de geuren
laat zeggen wat ik doe
en doet het er niet toe
wat ik er nog van vind.

Geen zorgen kent de wind.

In plaats van.

Zodra ik iets verricht
laat ik iets anders na.

Al schrijf ik een gedicht
voorkom ik dat ik ga
of sta in 't volle licht.

Laatst keek ik in een la
en zag daar mijn gezicht.
Een spiegel deed zijn plicht
waarop ik zei: "Aha!"

Ik had dit niet verwacht.
Het was al middernacht.

Al was dit niet gebeurd
had ik misschien gedacht
dat niemand mij bespeurt.
 

Controle.

Ik houd mijzelf steeds in het oog:
"Mik ik te laag of juist te hoog?
Ben ik te veel een psycholoog
of maak ik mijn dessert te droog?"

Zo houd ik mij maar in de gaten
ofschoon ik weet: "Het zal niet baten
want al ben ik nog zo vlug,
controle komt meteen weer terug."

Ik kan mij niet ontvouwen
want mis nog het vertrouwen
in dat wat er al is,
al is dit ook gewis.

Ik wil nog iets verbannen
in plaats van te ontspannen.

Proces.

Ik zie voor mij een mes.
Dat is een heel proces
van dansende fotonen
die mij als vormen tonen
het lemmet en het heft.

Dit had ik niet beseft.
Ik zag het als een ding,
ontving het in een kring
van andere objecten
die mijn dis bedekten.

Omwille van herinnering
noem ik iets vork of ring
maar juister is wanneer ik zeg:
de dingen zijn een weg.

Pots.

Hoe kan ik het best beginnen
als ik mij wil overwinnen?
Als het kan in ene klap
en dus zet ik mij maar schrap.

Komt er een verleiding aan
dan kan ik die gelijk weerstaan
en zo ben ik, als een rots,
onverstoorbaar, vast en trots.

Desondanks bemerk ik plots
dat ik er nog altijd ben.
Is't soms beter dat ik klots
en mij dan als water ken?

Al mijn pogen is een pots
of ik nu schuim of sta of ren.