Identiteit.

Het kan niet zijn dat ik mij ken
omdat ik mijzelf al ben.
Kan een oog zijn iris zien
of treft een pijl zichzelf misschien?

Dus kan ik van alles zijn:
een bergtop of een glas met wijn,
een edelman, galant en fijn,
of vlekken op een rolgordijn.

Maar al die zaken gaan teloor
dus ga ik daar toch maar niet voor.

Er is maar een identiteit
die goed voldoet: dat is de tijd.
want die doorstaat verval en klappen
en weet aan rampen te ontsnappen .

Genomen.

Soms krijg ik genoeg van denken
en ik ga er tegen in.
Maar ook dit is alweer zwenken
van de geest en heeft geen zin.

Soms krijg ik een goed idee
en ik ga er graag in mee.
Het is als golven van de zee
waarop ik drijf, ontdaan, gedwee.

Ik word  heen en weer bewogen,
kan het beter maar gedogen,
heb mij althans niet bedrogen,
houd wat daar is goed voor ogen:

spel van plannen en fantomen
uit een fust vol lust genomen.

Voort.

Ik ben wel eens levensmoe,
vind dat ik mijn straf verdien
maar dan lacht iemand mij toe
die ik nooit eerder heb gezien.

Al weet ik niet waarom of hoe
krijg ik weer moed voor tien
en weet dat ik niet onder doe
voor iemand, bovendien

Dan kan ik een poosje voort
maar het zou helpen als een woord
uit mijn mond nu een ander helpt
en iemands gal en tranen stelpt
opdat er vriendschap ongestoord
door nevels en misere gloort..

Geen plaats voor twee.

Als ik wat er nu gaande is
wil zien als een gevolg
dan is er ook geschiedenis
die reeds de tijd verzwolg
maar waarvan ik weet
omdat ik niet vergeet.

Als ik wel vergeten kon
was er niets aan de hand.
Dan straalt het heden als de zon,
verwarmend stad en land
waarin ik continu ontwaak,
gespeend van wrok en wraak
en zijn geluk en vreugde groot
al ben ik dan zo goed als dood.

Min maal min.

Als er werk'lijk niets bestaat
bestaat het niets dus evenmin
waardoor er toch weer kans ontstaat
op Hercules en zeemeermin.

Een plus is altijd min maal min:
de rotsen met hun strak gelaat,
de boer met zijn gezin,
de hemel zonder grens of maat,
zij poetsen op een dag de plaat
als vliegen op een kin.

Toch zijn zij nu aanwezig
en met van alles bezig.
De moeder wast de vaat
met armen zacht en pezig.

Oppervlak.

Ik zit soms met een probleem,
krijg het niet uit mijn systeem,
maar hanteer dan deze zeem
en 't verdwijnt zonder een zweem:

Ik ga niet op de inhoud in
maar zie alleen maar wat het is:
Een kwellende gedachtenspin
springt uit het water als een vis.

Hij valt er dadelijk in terug.
en miste kennelijk een mug.

Het oppervlak heeft zich gesloten
en ligt weer vredig als voorheen
totdat het nogmaals wordt doorstoten
en zich weer toesluit, heel sereen.

Wee.

Ik kan zeggen dat het regent
want ik ben met taal gezegend
maar ik vraag mij zelden af
of dit informatie gaf
van wat werkelijk gebeurt
en dwaling geen beleven kleurt.

Wat is eigenlijk dit "het"
waarin zoveel ligt ingebed?
Is "regenen" al niet genoeg
zonder dat ik "het" toevoeg?

Van wat een was maak ik twee
maar dat is slechts een idee.
Daarna zit ik er maar mee
en ervaar onnodig wee.