Misplaatst.

Ik zit in mijn lijf gevangen
en ervaar intens verlangen
om ervan verlost te zijn
want zijn grenzen doen mij pijn.

Toch is dit wellicht maar schijn
en mijn leed naar waarheid gein
omdat ik dit lichaam ben
waardoor ik mijn geest niet ken.

Die heb ik immers nooit gezien.
Ofschoon ik mij ervan bedien
is hij niet meer dan een naam
en vergaart misplaatste faam.

Hij is tot geen daad bekwaam
maar zorgt vaak dat ik mij schaam.

Klok.

Ik zit bij de schoorsteenmantel
en kijk naar het laaiend vuur.
Als ik eens een blok omkantel
is dat meestal elk uur
als de klok zijn slagen slaat
of ik zie zijn wijzerplaat
waaroverheen met regelmaat
de wijzer in het rond maar gaat.

Ofschoon het lijkt dat hij daar staat
is het steeds een and're plaat
waar de wijzer over gaat
want voor een plaat blijft het te laat.

Deze klok vertolkt de tijd
waarin elk moment verglijdt.

Tellen. *)

Ik kan altijd blijven tellen.
Geen getal komt ooit weerom
en een eind zal nimmer knellen
als ik tien bij drie opsom.
Er is altijd tijd voor meer
en hetzelfde keert nooit weer.**)

Wil ik dit nu wel eens zien
maak ik veraanschouw'lijking,
plaats de nummers op een lijn
en roep ruimte  tot aanschijn.

Daarin doen zich dingen voor
maar zij blijven metafoor ***)
van 't oneindig cijferspoor
want het tellen gaat steeds door.


*): "Het huidige uur heeft het vervlogene
      in de bodemloze afgrond van het
      verleden gestort en het voor eeuwig
      tot niets teruggebracht".

Arthur Schopenhauer:
"Over de viervoudige wortel
van het beginsel van afdoende grond" § 15. 

**):   o/o Alle gedachten verdwijnen in leegte
          als het spoor van een vogel in de lucht o/o

De Vidyadhara, de Eerwaarde
Chögyam Trungpa, Rinpoche:
"Sadhana van Mahamoedra".

***): "Al het vergank'lijke
           is slechts een gelijkenis".

Johann Wolfgang von Goethe:
Faust II

Tussen klein en groot.

Rond mij ligt de ruimte wijd
en oneindig uitgespreid
maar hij is tegelijk zo klein
dat porien reusachtig zijn

Er is plaats voor elk atoom,
elke ster en elke boom.

Lichtjaren onder mijn sokken
en lichaampjes van mijn bloed
blijven aan het oog onttrokken
Dat is trouwens ook maar goed
want het zou mij zeker schokken
als ik tegelijkertijd ontmoet
sterrenmist en gonococcen
maar geen grond onder mijn voet.

Materialisme.

Het wezen van materie,
dat is alleen maar een idee.
Wanneer ik wat beter toezie
speel ik het spel niet langer mee.

Want zelfs als ik te pletter val
bewijst dat toch nog niets
dan dat ik neerkwam met een knal
naast mijn kapotte fiets.

De vraag blijft hoe ik dit nu weet.
Het antwoord, dat ik meest vergeet,
is dat ik zelf iets heb bedacht
dat garant staat voor mijn klacht.

Dat noem ik vervolgens iets
als grondstof voor trottoir en fiets.

Spiraal.

Als ik naar een lezing ga
dan lijkt die wel eens mager.
Ik kijk mijn notities na
maar het wordt enkel vager.


Er werd mij iets nieuws beloofd
maar van die hoop werd ik beroofd.
Toch zag ik een ding over 't hoofd
en heb wellicht een haar gekloofd:

Dat is de kracht van de herhaling.
Als men die ziet als een vertaling
van de ruimte uit de tijd
dan zijn 't dezelfde kringen, wijd,
die nochtans steeds weer dieper gaan
waardoor een springveer gaat ontstaan.

Langszij.

Een ding blijft mij altijd trouw:
dat is dit huidige moment. ')
Of ik plezier heb of berouw
het staat op't zelfde perkament.

Het komt voor dat ik vergeet
dat ik dit in feite weet.
Daardoor zie ik het niet meer
en daal in verwarring neer.

Als een bootje op de zee
dein ik met de golven mee.
Waarnaartoe? 'k Heb geen idee
maar we zijn altijd getwee
want het hoort er eeuwig bij
en komt telkens weer langszij.


'):  o/o De vreugde van spontaan bewustzijn is voortdurend met mij,
           is dat niet uw glimlachend gezicht, o Karma Padmakara? o/o

Uit "De Sadhana van Mahamoedra"
Termatekst van de Vidyadhara,
de Eerwaarde Chögyam Trungpa,. Rinpoche.