Vloeien.

Ik ben gestold en vol van wrok
waardoor ik door de wereld schok.
Stijf en breekbaar als een stok
ben ik verzuurd tot aan de nok
en stort mij woest op elk brok
dat ik direct naar binnen schrok.
Soms ben ik handig en verlok
of ik verslik me in een slok.
Maar op een dag stagneert de klok
en zal ik vallen als een blok.

Daarom slaak ik nu mijn boeien
en wil alleen nog vloeien.
Alles wat mij vroeger tartte
vergeef ik nu van ganser harte.

Willoos.

Ik veroorzaak een obstakel
als ik wil gaan van A naar B.
Als ik die wens niet meer oprakel
valt de wering naar beneê.

Tenslotte is te hoog geen zee
en zijn de zorgen van de baan.
Ik ben niet langer slaafs als vee
maar de heer van mijn bestaan.

Nu kon ik reizen naar de maan,
al nam ik duizend varkens mee,
mits die wens niet was vergaan.

Door mijn macht ben ik gedwee
en hoef nu nergens heen te gaan.
Elk doel is slechts idee.

Staf.

Als ik bij mijn ervaring blijf
heeft die nooit veel om het lijf.
Er is alleen maar dit moment
waarop het een het ander kent
en het is onzegbaar kort,
korter dan een korrel gort.

Dit moment verandert niet
en er is niemand die het ziet.
Ik neem het eigenlijk slechts aan
en verleen het zo bestaan.

Alles speelt zich hier in af.
Vluchtig als geschrijf in water
roert zich hier de toverstaf,
niet vroeger en niet later.

Draf.

"Wat gebeurd is is gebeurd",
dat kan ik makk'lijk zeggen
en tegelijk weerleggen
omdat de tijd de zaak verkleurt.

Alles wordt opnieuw verscheurd
omdat schepnetten en heggen
mij verhind'ren om te dreggen
naar wat was goed- of afgekeurd.

Wat er was verandert niet
en toch wisselt het verschiet
waarin het een het ander ziet.

Of ik nu beloon of straf,
de tijd gaat voort in snelle draf.
Wat net nog hier was raakt ver af.

Parabels. *)

Er zijn er die beweren
dat Boeddha zelf slechts leek te leren
maar dat hij alreeds was verlicht.
Zijn leven is dan een gedicht.

Dit is hoe't geloof ook Jezus ziet:
Hij is alreeds volledig God.
Schuld en zonde kent Hij niet:
Hij belichaamt Zijn gebod.

Zij doen dan enkel maar alsof
z/Zij door zorg en weerstand gaan
om te leveren de stof
aan wie denken te bestaan
totdat ook die hun fabels
gaan herkennen als parabels.

*): "Al het vergank'lijke
      is slechts een gelijk'nis"

- J.W. von Goethe, Faust II.

Heremiet.

Ik houd mij nog steeds bezig
met hoe het nu wel zit.

Mijn geest wordt daardoor pezig,
gevat en vol met pit
maar ook wel wat afwezig,
niet helemaal bij dit.

Toch is "dit" ook maar een woord
dat mij soms danig stoort.
Maar ach, dit kan gebeuren.

Ongrijpbaar zijn de kleuren
die mijn bestaan opfleuren
dus hoef ik niet te zeuren.

Ik ben een heremiet
geklonken in dit lied.

Leeg hart.

Er wordt gesproken van het hart
als bron van smart en vreugde.
Wie dat niet heeft is kil en hard
alsof hij voor niets deugde.
Diens situatie is benard
wie geen weemoed heugde.

Ik wil iets voelen van dit hart,
al is het maar een kwart
maar als ik dan naar binnen tast
voel ik een lege nis.

Er zit niets in mijn ribbenkast
en dat is een gemis.
Dat veroorzaakt droefenis
en die is wat het is.